Με μάτια δακρυσμένα και βροχή, για μια σημαία...

Κόκκινα ήταν τα μάτια του πατέρα μου από τα δάκρυα, καθώς μπαίναμε στο λεωφορείο για τα Γρεβενά. Κόκκινα από τα δακρυγόνα, που πριν από λίγη ώρα είχαμε αναπνεύσει στην πλατεία Συντάγματος. Μα το πρόσωπό του ήταν χαρούμενο, ικανοποιημένο, φωτεινό…

-Μπαμπά, για είκοσι άτομα με μαύρες κουκούλες και μάσκες μάς έλουσαν στα δακρυγόνα οι αστυνομικοί;

-Γι’ αυτούς, Γρηγόρη μου! Γι’ αυτούς τους λιγοστούς και τους βαλτούς!

-Μα, ήμασταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κοντά στο ένα ολόκληρο εκατομμύριο. Άλλοι με καροτσάκια και μωρά, άλλοι με μαγκούρες και μπαστούνια, άλλοι με παιδιά, φοιτητές, νέοι, ζευγαράκια, χιλιάδες ιερείς, μητροπολίτες, μοναχοί…

-Θυμάσαι πριν από λίγες μέρες, όταν είπατε τα κάλαντα σ’ εκείνον τον βουλευτή της κυβέρνησης στα Γρεβενά;

-Θυμάμαι, μπαμπά! Και μετά ήθελε να μας δώσει 5 ευρώ, αλλά δεν τα πήραμε και του τραγουδήσαμε το Μακεδονία ξακουστή.

-Κι εκείνος;

-Μας είπε φασίστες!

-Εσάς, που είστε και παιδάκια! Θα δίσταζαν, λοιπόν, αυτοί που μας κυβερνούν, να ρίξουν δακρυγόνα, σε οικογένειες, παππούδες και ιερείς;

-Μα, λιποθύμησε εκείνο το παιδάκι των 2 χρονών, μπαμπά! Και πόσα άλλα περνούσαν κλαίγοντας και βήχοντας από μπροστά μας…

-Τί να πω, βρε Γρηγόρη; Η κυβέρνηση αυτή αλλιώς ξεκίνησε, με υποσχέσεις και καθαρότητα, σε σχέση με τη βρωμιά του παρελθόντος. Η κατάντια της, όμως, είναι χειρότερη από τους προηγουμένους… Απαρνήθηκε τον Θεό, όχι μόνο δείχνοντας και καμαρώνοντας πως είναι άθεη, αλλά όντας, πια, εμφανώς ασεβής.

-Ασεβής, δηλαδή;

-Ασεβής είναι αυτός που δεν σέβεται, Γρηγόρη μου. Δεν σέβεται τον ηλικιωμένο, μετά από την προσφορά του στην πατρίδα μας, δεν σέβεται τον νέο οικογενειάρχη με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, δεν σέβεται τα μικρά παιδιά, δεν σέβεται τον λαό που εκφράζει την αντίθεσή του, μα κυρίως δεν σέβεται τον ίδιο τον Θεό, αφού πιστεύει ότι είναι μόνος του στη γη και δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από αυτόν. Γι’ αυτό, όταν κάνει κάποιες πράξεις, δε συναισθάνεται ότι θα υπάρξουν συνέπειες. Όπως έλεγε κι ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας, ο Ντοστογιέφσκυ, χωρίς Θεό, όλα επιτρέπονται! Έτσι ήταν και σ’ εκείνες τις πόλεις του αρχαίου Ισραήλ, τα Σόδομα και τη Γομμόρα, λίγο πριν πέσει φωτιά από τον ουρανό και τις κάψει.

-Και τις βρήκαν οι επιστήμονες, πριν λίγο καιρό;

-Στον πυθμένα της Νεκράς Θαλάσσης, της μόνης λίμνης με αλμυρό νερό στον κόσμο, όπου δεν υπάρχουν ψάρια και ζωή, λόγω αυτού του γεγονότος. Είναι μια καταραμένη λίμνη, όπως και οι δύο πόλεις, που αψήφησαν τον Θεό και πανηγύριζαν την αμαρτία τους. Κι εμείς σήμερα, όχι μόνο την πανηγυρίζουμε, αλλά την κάνουμε νόμο του κράτους, με τους διαφόρους περίεργους νόμους για έμφυλες ταυτότητες, γάμους, μα και υιοθεσίες παιδιών από ανθρώπους πνευματικά ασθενείς. Να προσευχόμαστε, Γρηγόρη μου! Να προσευχόμαστε, γιατί…

-Να προσευχόμαστε… Έβρεχε, κιόλας, μπαμπά! Εκτός απ’ τα δακρυγόνα…

-Αλλά ο κόσμος δεν έφυγε! Με μάτια δακρυσμένα και βροχή, υπερασπιστήκαμε ειρηνικά την Ελλάδα μας και την Μακεδονία μας, Γρηγόρη μου! Με τον Γαϊτάνο τραγουδήσαμε όλοι μαζί , με μια φωνή βροντερή τον εθνικό ύμνο, ξανά και ξανά, ένα εκατομμύριο κόσμος. Με την Αφροδίτη Μάνου, καλλιτέχνη και φίλη του πρωθυπουργού, μέχρι πρότινος, ακούσαμε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας και τη σημασία του ονόματος, μέσα από έναν λόγο σαν ποίημα. Από τους αγιορείτες πατέρες, ακούσαμε λόγο Θεού για την υπεράσπιση της Μακεδονίας μας. Το συλλαλητήριο αυτό ήταν καθαρό σαν το νερό, παιδί μου!

-Με μια σημαία στα χέρια μας, μπαμπά…

-Για μια σημαία, Γρηγόρη μου! Για μια σημαία! Γι’ αυτήν παλέψαμε σαν τους προγόνους μας! Εκείνοι έδωσαν τη ζωή τους, εμείς δώσαμε τον χρόνο μας. Εκείνοι άφησαν τις οικογένειές τους, εμείς τις πήραμε μαζί. Εκείνοι αποδείχθηκαν γίγαντες, στους οποίους επάνω πάτησε και ανδρώθηκε η ιστορία και ο πολιτισμός μας, όπως ο Παύλος Μελάς, ο Τέλλος Άγρας κι ο Καπετάν Κόττας, ενώ εμείς με τη φωνή μας, λίγο τους στηρίξαμε. Εκείνοι στα σύννεφα του πολέμου, εμείς στην ξαστεριά μιας δημοκρατίας, που πάνε να μας καταργήσουν οι αθεόφοβοι κυβερνήτες μας.

-Τί είναι η δημοκρατία, πατέρα;

-Κάτι για το οποίο αγωνίστηκαν οι πρόγονοι μας το 1821, το κατοχύρωσαν μετά με τα συντάγματα του έθνους μας και το εξέλιξαν τα επόμενα χρόνια και αιώνες, μέχρι τις ημέρες μας. Κάτι το οποίο εφηύραν και διατράνωσαν οι αρχαίοι Έλληνες, με τον Σόλωνα, τον Περικλή, την αρχαία Αθήνα και την Εκκλησία του Δήμου. Κάτι που δίνει στον δήμο, δηλαδή τον λαό το δικαίωμα να ορίζει την τύχη του, τη δική του και της πατρίδας του. Κάτι που θα μπορούσε σήμερα να εκφραστεί μέσα από ένα δημοψήφισμα, μια από τις δύο καλύτερες εκφράσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος, μαζί με τις εκλογές. Κάτι που θα έπρεπε να γίνει, αν οι κυβερνήτες μας άκουγαν τον λαό και τη μεγάλη πλειοψηφία του. Μα, άλλαξαν, Γρηγόρη μου, έκλεισαν τ’ αυτιά τους! Σε ώτα μη ακουόντων…

-Πώς τα έκλεισαν, πατέρα;

-Να… Στήριζαν τον λαό και την δημοκρατία, μα γαντζώθηκαν στην εξουσία, που τους μετέτρεψε σε απρόσωπα όντα και άτομα, όπως η μάγισσα Κίρκη τους συντρόφους του Οδυσσέα, που είπε πριν την κοίμησή του ο δεσπότης μας, ο Παύλος, ο Σισανίου και Σιατίστης.

Στήριζαν τα ιδανικά και τις αξίες αγωνιστών, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Τσε Γκεβάρα, μα η εξουσία τούς μετέτρεψε σε ό,τι κατηγορούσαν, δηλαδή τον Λένιν και τον Στάλιν, μορφές αριστερόστροφου φασισμού, όπως τους αποκάλεσε ο Μίκυς, που κάποτε έκαναν τον ρωσικό λαό να στενάξει, να υποφέρει, μα και να προσφέρει εκατομμύρια νεομάρτυρες στον χριστιανισμό.

Στήριζαν την Ελλάδα στον οικονομικό πόλεμο, που έχει εξαπολύσει το διεθνές κεφάλαιο εναντίον αυτής και των χωρών του νότου της Ευρώπης, εδώ και χρόνια, μα τώρα τάχθηκαν με αυτές, τις προσκύνησαν... Από φόβο; Από συμφέρον; Ποιός ξέρει;

Στήριζαν τον απλό λαό και τον εργαζόμενο στον καθημερινό του αγώνα σ’ αυτήν την δύσκολη εποχή, μα τώρα στηρίζουν το κεφάλαιο, για το οποίο πολλά έλεγαν και τίποτα δεν έκαναν…

Ήταν αγωνιστές και υπόσχονταν να υπερασπίσουν αυτόν τον λαό, μα… εξημερώθηκαν, όπως ο σκύλος, μετά την εκπαίδευση.

Στήριζαν την Ελλάδα και το εθνικό συμφέρον της, όπως έλεγαν, μα την πρόδωσαν, την ξεπούλησαν, την μηδένισαν και την πραγματεύτηκαν σαν έμποροι και πραματευτάδες, όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης. Θα γραφτούν στις μαύρες σελίδες της ιστορίας της, παιδί μου...

Μας γοήτευσαν και μας απογοήτευσαν…

Γι’ αυτό, παιδί μου…

-Γι’ αυτό, πατέρα;

-Ποτέ ξανά εμπιστοσύνη σε πολιτικούς! Θα εμπιστευόμαστε τον Χριστό, την Παναγιά και τους αγίους μας και θα ζητήσουμε έναν άγιο κυβερνήτη, μόνο άγιο… που είναι πλέον ο μόνος, που μπορεί να μας βγάλει από τούτη τη δύσκολη θέση.

-Με προσευχή κι ελπίδα, μπαμπά;

-Με προσευχή κι ελπίδα, με μάτια δακρυσμένα και βροχή, για μια σημαία, παιδί μου! Της πίστης μας και της πατρίδας μας! Κι ας μας χτυπάν τα κύματα και οι φουρτούνες και οι θάλασσες…

Ρωμανός Θαλάσσιος

Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι οι νεκροί…

-Παππού, σίγησες τελευταία και δε μιλάς πολύ…

-Για ποιό θέμα, Θύμιο μου;

-Για την Ελλάδα μας, για την Μακεδονία μας, παππού!

-Έχεις δίκιο, παιδάκι μου! Έχεις δίκιο… Λοιπόν, θα ξεκινήσω με αυτό:

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν! (…) Εγώ δεν είμαι πραματευτής να κάνω πραμάτεια την πατρίδα μου διά χρήματα. Δεν έχω κρέας διά το μακελιόν. Δια την στερέωσιν της πατρίδος μου και νόμους, διά κείνα πεθαίνω, όχι διά άλλο… Αυτήνη η πατρίδα δε λευτερώθηκε με παραμύθια, λευτερώθηκε μ’ αίματα και θυσίας»!

-Εσύ το έβγαλες αυτό, παππού;

-Μακάρι να είχα το ένα χιλιοστό της αγάπης αυτού που το έβγαλε για την πατρίδα και λίγο από την πίστη του! Ο μπαρμπα-Γιάννης ο Μακρυγιάννης το ‘βγαλε, παιδί μου, πίσω στα 1800.

-Μεθαύριο, την Κυριακή, έχει συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας, για την Μακεδονία μας, παππού. Θα πάμε;

Γράμμα από έναν μαθητή για την Μακεδονία

-Κύριε Πρωθυπουργέ της Ελλάδος, καλημέρα! Είμαι ένας μαθητής από την Καβάλα, ένας μαθητής από την Μακεδονία. Σε άκουσα προχθές να λες ότι θα πουλήσουμε το όνομά μας, το όνομα της πατρίδας μας! Εγώ έμαθα από μικρό παιδάκι ότι είμαι Μακεδόνας, όχι Νοτιομακεδόνας. Έμαθα ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας και ηγέτης όλων των Ελλήνων και ως Έλληνας βασιλιάς κατέκτησε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Τ’ ακούς, Πρωθυπουργέ της Ελλάδος; Βασιλιάς όλων των Ελλήνων, Μακεδόνας, αλλά βασιλιάς όλων των Ελλήνων! Εσύ, δεν είσαι Πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων και ανάμεσα σ’ αυτούς και των Μακεδόνων; Γιατί μας προδίδεις;

Μετά, έμαθα από το σχολείο, ότι ο Παύλος Μελάς, ο Τέλλος Άγρας, ο καπετάν-Κόττας και μερικά άλλα παλικάρια άφησαν πίσω τα παιδιά τους, τις οικογένειές τους, φίλους και συγγενείς και πήγαν να πολεμήσουν και να πεθάνουν για την Ελλάδα μας, στους Βαλκανικούς αγώνες. Αυτοί ονομάστηκαν Μακεδονομάχοι, γιατί ήταν από την Μακεδονία, όχι από τη Νότια Μακεδονία. Από την μία και Ελληνική Μακεδονία! Σαν να μας άφηνε, σήμερα, ο πατέρας μου και έφευγε με τους θείους μου, να πάει να πολεμήσει για εμάς. Τ’ ακούς, Πρωθυπουργέ της Ελλάδος; Να πολεμήσουν και να σκοτωθούν για εμάς! Και σήμερα, αν μας το ζητούσες, είμαι σίγουρος ότι οι γονείς μου, θα θυσιάζονταν για την Ελλάδα, για την Μακεδονία μας. Εσύ, ως Πρωθυπουργός δεν θα αγωνιζόσουν για την Ελλάδα και την Μακεδονία μας; Γιατί μας προδίδεις;

Η γιαγιά, οι κόρες της και το κοριτσάκι

Η γιαγιά μπροστά μου έκλαιγε, ακουμπισμένη στον ώμο της κόρης της. Εκείνη την κρατούσε και προσπαθούσε να την παρηγορήσει. Εγώ, δίπλα στη μαμά μου, κρατώντας την ελληνική σημαία, παρακολουθούσαμε το τεράστιο συλλαλητήριο με τους 500.000 ανθρώπους στη Θεσσαλονίκη, τη «Νύμφη του Θερμαϊκού», όπως τη λέει η γιαγιά μου. Η γιαγιά και η κόρη της, που στέκονταν δίπλα μου, φορούσαν ρούχα φτωχικά και κάπου-κάπου σχισμένα, μα πεντακάθαρα, που μύριζαν πράσινο σαπούνι. Επιπλέον, στο κεφάλι τους φορούσαν από ένα λευκό μαντήλι. Η μία ήταν μεγάλη σε ηλικία, σαν τη γιαγιά μου, ενώ η άλλη πιο μικρή, σαν τη μαμά μου.

-Και τώρα τί θα γίνει, μαμά; ρώτησε η μικρή κυρία.

-Δεν ξέρω, παιδί μου! Δεν ξέρω πια…

-Αυτοί φαίνεται να προτιμούν τα «τριάκοντα αργύρια» και τις θεσούλες τους, παρά τον αγώνα και την πατρίδα τους…

Μας νοιάζει;

Τα είκοσι παιδιά ήταν έφηβοι στην ηλικία, ενώ ο κύριος γύρω στα πενήντα του, άνεργος, στην Ελλάδα του 2018. Μαγείρευαν ρύζι με φασόλια, ενώ λίγο ψωμί, ντοματοσαλάτα με κρεμμύδι και ελαιόλαδο με ρίγανη θα συνόδευαν το μεσημεριανό τους, στην αίθουσα της μικρής ενορίας, στο κέντρο της Αθήνας.

-Κύριε, τώρα τί γίνεται; Θα χάσουμε την ελπίδα μας, το ραδιόφωνο μας! είπε με παράπονο ένα καστανό αγόρι, ενώ το μικρό ραδιοφωνάκι έπαιζε στην αίθουσα.

-Δεν θα χάσουμε την ελπίδα μας, Βασίλη μου…

-Αυτό το ραδιόφωνο μού έδωσε ελπίδα, όταν έχασα τον πατέρα μου στο τροχαίο!

-Το ξέρω, Ιωάννα μου…

-Αυτό το ραδιόφωνο μού έδωσε ελπίδα, τον ατελείωτο εκείνο χρόνο στο νοσοκομείο, δίπλα στο κρεβάτι της μητέρας μου, λίγο πριν πάει κοντά στον Κύριο, με την ασθένειά της!

-Κι αυτό το ξέρω, Θεοδοσία μου…

Ο ρατσισμός της αριστείας

-Νονέ, σήμερα μιλήσαμε στην τάξη για τον ρατσισμό.

-Ο ρατσισμός είναι άσχημο πράγμα, Κωστάκη μου! Κρίνεις τον άλλο σύμφωνα με το χρώμα ή το φύλο του, άντρα ή γυναίκα.

-Έτσι είπε και ο κύριος στην τάξη και μας ανέφερε αυτά που περνούσαν οι γυναίκες τα παλιά τα χρόνια ή οι μαύροι στην Αμερική και σε κάποιες χώρες της Ευρώπης.

-Δύσκολες εποχές, παιδί μου! Ευτυχώς, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί παγκοσμίως σήμερα και δεν κρίνουμε τον άλλο από το χρώμα του ή το φύλο του, άντρα ή γυναίκα, αλλά ούτε και τις πεποιθήσεις του. Μα ούτε έχει λιγότερα δικαιώματα και διαφορετική αντιμετώπιση από όλους και πρώτα απ’ όλους από τον Κύριο μας, τον Χριστό μας.

-Μα, ο κύριος στην τάξη μάς είπε ότι σήμερα ο ρατσισμός βρίσκεται στην κορυφή του!

Ένας νόμος κλέφτης

-Γιαγιάκα, καλημέρα!

-Καλημέρα, Μαρία μου!

-Πάω σχολείο, αλλά σου έχω δυο ερωτήσεις, πριν φύγω!

-Για πες!

-Πρώτον, μού είπε η μαμά, ότι χθες ψήφισαν έναν νόμο στη Βουλή, όπου τα κορίτσια θα μπορούν στα 15 τους να γίνονται αγόρια και τα αγόρια κορίτσια, αν νιώθουν παγιδευμένα στο φύλο τους. Ή μάλλον όχι μόνο αγόρια και κορίτσια, αλλά και κάποια ανάμεικτα φύλα, μεταξύ αγοριού και κοριτσιού. Δηλαδή, όπως νιώθει ο καθένας. Εγώ είμαι 14 και του χρόνου 15 και θα με πιάνει ο νόμος. Τί θα μπορώ να κάνω;

-Μαρία μου, ξέρεις τί σημαίνει κλέφτης;

-Κλέφτης; Τί σχέση έχει αυτό, βρε γιαγιά;

-Θα δεις! Ξέρεις τί σημαίνει κλέφτης, λοιπόν;

-Αυτός που κλέβει, δηλαδή αρπάζει κάτι απ’ τον άλλο χωρίς να το θέλει ο δεύτερος.

-Και τί μπορεί να του κλέψει, δηλαδή;

Ένας νταλικιέρης στην Τρανσμανία

 Ο πατέρας μου μπήκε φανερά κουρασμένος στο σπίτι, μετά από ένα 36ωρο ταξίδι απ’ τη Ρωσία στην Ελλάδα με το φορτηγό.

-Πώς είσαι, μπαμπά;

-Κουρασμένος, Νεκτάριε! Η νταλίκα είναι κουραστικό επάγγελμα, παιδί μου… Γι’ αυτό σε στέλνω να σπουδάσεις, να μην περνάς τα δικά μου βάσανα. Ειδικά τώρα με την κρίση, που οι εταιρείες βρίσκουν δικαιολογίες να μας δίνουν λιγότερα και να καθυστερούν τους μισθούς.

-Και το σχολείο, μπαμπά, είναι δύσκολο σήμερα!

-Γιατί το λες, παιδί μου;

-Ε, είναι πολλά… Ξεκουράσου και θα στα πω αργότερα!

Μετά από λίγες ώρες ύπνο, λοιπόν, βλέπαμε τηλεόραση˙ εκείνο με τους υποψήφιους τραγουδιστές.

Η γιαγιά κι ο τσολιάς

-Τσολιά μου, γιατί κλαις; ρώτησε η γιαγιά μες στο ψιλόβροχο.

-Τελείωσε η παρέλαση, σταματήσαμε να πάρουμε μιαν ανάσα κι είδα τα πράγματα όπως είναι γιαγιά μου.

-Δηλαδή, παιδί μου;

-Είδα τον Μπραΐμη, τον Δράμαλη, τον Κιουταχή κι όλους τους πασάδες και τ’ ασκέρια τους να μας κυκλώνουν σα σμήνη από αγριεμένες σφήκες. Είδα και τον γέρο του Μοριά, τον Κολοκοτρώνη, ν’ αφήνει πίσω την οικογένειά του και να φεύγει στα βουνά, στις ραχούλες και στα λαγκάδια για να βοηθήσει την Ελλάδα μας. Είδα να σκοτώνουν τον αδερφό του και να συγχωρεί τον φονιά. Είδα να σκοτώνουν το παιδί του και να μη μιλά. Είδα να κερδίζει μάχες μ’ εξυπνάδα και στρατηγική και σχέδιο. Είδα και να τον κλείνουν φυλακή γι’ ανταμοιβή.

-Τί άλλο είδες, γιε μου;

Η γιαγιά κι ο φοιτητής εγγονός

-Ρε γιαγιά, θέλω να σε ρωτήσω δυο πράγματα.

-Έλα, Δημήτρη μου!

-Λοιπόν, στη σχολή σήμερα προβληματιστήκαμε με τ’ αδέρφια!

-Έχεις κι άλλους αδερφούς εκτός από τη Γεωργία και τον Κωστάκη;

-Όχι, ρε γιαγιά, chill out! Κούλαρε, δηλαδή! Αδέρφια λεγόμαστε, γιατί ραπάρουμε λίγο, δηλαδή! Φτιάχνουμε μερικές ρίμες και τις ρίχνουμε!

-Δημητράκη σ’ έχασα, παιδί μου!

-Δεν πειράζει, grandma! Να σε ρωτήσω κάτι θέλω, λέω! Μπορώ;

-Ρίχτο!

-Λοιπόν, σήμερα που λες συζητούσαμε με τ’ αδέρφια και προβληματιστήκαμε σοβαρά.

-Δηλαδή;

-Βλέπεις τι γίνεται με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες τελευταία.

-Ναι, αλλά για πες!

Η γιαγιά και η έφηβη εγγονή της

-Γιαγιά είμαι μπερδεμένη!

-Γιατί παιδί μου;

-Σήμερα στο σχολείο, στο μάθημα της χημείας, η καθηγήτρια μας είπε ένα πράγμα και με μπέρδεψε.

-Δηλαδή;

-Συζητούσαμε γενικώς και μας είπε ότι όλοι είμαστε ίσοι και όλοι είμαστε αποδεκτοί κι έτσι πρέπει να αποδεχτούμε ως φυσιολογικές τις σεξουαλικές προτιμήσεις του καθενός. Μετά μας είπε ότι το σύμφωνο συμβίωσης, που ψηφίστηκε τελευταία, είναι μια κίνηση ανάπτυξης και προόδου, μακριά από ψευτοπουριτανισμούς και αγκυλώσεις του παρελθόντος.

-Ποιά τάξη είσαι φέτος, Γεωργία μου;

-Πρώτη Λυκείου, γιαγιά, το ξέχασες;

-Ε, πέρασαν λίγο και τα χρόνια, παιδί μου, ξέρεις τώρα… Λοιπόν;

Τί σημαίνει δημοψήφισμα, γιαγιάκα;

Μπήκε το παιδί στο σαλόνι και βρήκε τη γιαγιά να πλέκει κάτω από το εικονοστάσι.

-Τί σημαίνει δημοψήφισμα, γιαγιάκα;

-Πού το άκουσες, παιδάκι μου;

-Το έλεγαν τα παιδιά στην παιδική. Όλο γι’ αυτό συζητούν οι γονείς τους τις τελευταίες μέρες.

-Έτσι, ε; Λοιπόν, για να δούμε. Δημοψήφισμα, αν θυμάμαι καλά είναι να πεις τη γνώμη σου για κάτι σημαντικό.

-Και τί σημαντικό γίνεται σήμερα που όλοι οι μεγάλοι στενοχωριούνται και καβγαδίζουν;

-Αυτό κάνουν; Κοίτα, παιδί μου: Το να τσακώνεσαι δεν είναι καλό, γιατί μοιάζεις με κάτι μαύρα σκυλιά με κόκκινα μάτια που βλέπουμε στα παιδικά. Και μετά, το δημοψήφισμα είναι ο καθρέφτης του νου σου, ο καθρέφτης της υγείας του μυαλού σου.

-Δηλαδή;

Οικογένειας λουλουδάκι

-Καλημέρα, μανούλα!

-Καλημέρα, γιαβρί μου!

-Τί σημαίνει οικογένεια μανούλα;

-Γιατί ρωτάς, αγάπη μου;

-Θέλω να μάθω.

-Λοιπόν, μπαμπάς, μαμά, παππούς, γιαγιά, θείος, θεία, νονός, νονά, συγγενείς, φίλοι και φίλες οικογενειακοί, αδερφάκια, ξαδερφάκια και πολλά παιδάκια, αγοράκια και κοριτσάκια, αυτό σημαίνει οικογένεια, παιδάκι μου! Α, και αγάπη, πολλή αγάπη, χαρά και ελπίδα!

-Και τα παιδάκια που ο μπαμπάς και η μαμά έχουν πάει στον ουρανό;

Μάθε να σκέφτεσαι

Γεια σου και χαίρε αδέρφι μου

και φίλη – φίλε  αγαπημένη – αγαπημένε!

Μια ρίμα θα σου ρίξω εδώ,

για σκέψη και μ’ αγάπη.

Στη θάλασσα του σήμερα

κολύμπα με της γνώσης

τα όμορφα και σκαλιστά κουπιά.

Ποτέ να μην ενδώσεις

στη χαύνωση που προκαλεί

η οθόνη με τις δόσεις.

( συνέχεια ΕΔΩ )

Friday evening, the bells are tolling / Παρασκευή απόγευμα, οι καμπάνες χτυπούν

Friday evening, the bells are tolling

It was Friday evening when my father and I left home to go shopping downtown. While he was driving, I observed people around the streets, just to see a strange rush and nervousness.

-Dad, why are people so nervous?

-Ιt’s Friday evening, my son and they are in a hurry.

-Why hurry, dad?

-Well, some of them are getting back from work; their working week has just ended and a nice weekend to relax is coming. Some are in a hurry to do next week’s shopping, like they do every Friday evening, while others to visit their friends and to catch up on their social life. Some are very anxious in general, because our times are difficult, times of crisis. Others…

( continue HERE / η συνέχεια ΕΔΩ )

Κάθε πέτρα

Κάθε πέτρα που σηκώνω

στης Ελλάδας τ’ άγιο χώμα,

μου μιλάει για την αγάπη,

για θυσίας ευωδιά.

Άνθη της δημοκρατίας,

άνθη του πολιτισμού

μεγαλώσαν στους αιώνες

στης Ελλάδας τα σκαλιά.

( η συνέχεια ΕΔΩ ) 

Ρούχο σκισμένο

Ρούχο σκισμένο

γίνομαι πάλι

και βελονάκι

ψάχνω να βρω.

Ρούχο σκισμένο

που περιβάλλει

μία καρδία,

τείχος σκληρό.

Ρούχο σκισμένο

κι η ευσπλαχνία

μεταναστεύει

σ’ άλλο γιαλό.

Like a children’s toy

Like a children’s flashy toy,

kings their garments to enjoy.

We surrender…

Like a heart of solid stone,

gold and silver come with ton.

We surrender…

Like a fairy cat of ancient Rome,

luxury sleeps there, an empty home.

We surrender…

The sweetest word

How much you love me, you only know,

deep in your heart and your soul.

I follow your path that leads me above,

your hugs make my dreams to come home.

All of your life just seems like a battle,

giving me chances to fly.

All of your heart is focused on me,

how to get wiser and why.

Mother is surely the sweetest word,

coming out first of my mouth.

It smells like a candle of faith and hope,

sending its prayers high.

Romanos Thalassios

Της Ελλάδας η σκάλα

Είν’ της Ελλάδας η σκάλα

ψηφιδωτό διαλεχτό.

Χρόνια τον δρόμο ανεβαίνει

σ’ ένα μεγάλο βουνό.

Σα μυστικό μονοπάτι,

που από την Κρήτη κινά

και ‘κει στης Θράκης τα μέρη

φτάνει με χίλια πουλιά.

Η Πελοπόννησος μοιάζει

σαν ένα κάστρο γερό

και στα νησιά του Αιγαίου

ένα γαλάζιο θωρώ.